De inkoopprofessionalisering bij de overheid, ingezet door oa Pianoo en door de komst van een echte Chief Procurement Officer Rijk, alsook negatieve ervaringen van de aanbestedende diensten leert dat de inkooporganisaties kritischer zijn geworden op de inhuur van externe inkoopprofessionals. De verkopersmarkt van de afgelopen jaren is in een hoog tempo gemigreerd naar een kopersmarkt. Opdrachtgevers laten zich niet meer paaien met mooie woorden maar willen concrete oplossingen, deskundigheid en geen urenfabriekjes. Opportunities zou je denken voor de echte inkoopprofessionals. Helaas hebben deze het in deze tijd moeilijk om te concurreren met lieden die hun CV’s omkatten en zich al snel uitgeven voor senior, tegen tarieven van een medior en soms zelfs junior! Deze malafide praktijken worden overigens aangemoedigd door moderne marktplaatsconcepten of bureaus die omwille van korte termijn gewin bankzitters wegzetten…Zal de crisis het kaf van het koren doen scheiden met als uitkomst dat het koren blijkt te zijn weggegooid? Professionele overheidsinkopers zijn schaars. Het is bij iedere inkoop- en HR manager bekend dat het zeer lastig is om aan goede ervaren overheidsinkopers te komen met het juiste kennisniveau en gevoel voor politiek bestuurlijke verhoudingen. Zelfs in deze tijd van economische tegenwind blijkt dat de schaarste van ‘goede’ overheidinkopers met de juiste ervaring uit de publieke sector groot is voor zowel permanente als interim vacatures. Te vaak zien we nog gelukzoekers uit andere sectoren, of schoolverlaters, met een basis- workshop EU-aanbesteden solliciteren op interessante inkoopposities waarvan achteraf blijkt dat het kennisniveau onvoldoende overeenkomt met het gewenste werkniveau. Tot voor kort gold helaas ook bij opdrachtgevers dat “in het land der blinden, eenoog koning was” en het kunnen spellen van “Europees aanbesteden” en het noemen van het zgn. "Alcatel arrest" vaak al voldoende was om deze pseudo-inkopers serieus te nemen. Selectie aan de poort vertoonde, door gebrek aan kennis, enige lacunes waardoor de overheid te maken kreeg met handige –straat- inkopers die vervolgens een Europese aanbesteding begeleidde met de focus volledig op kostenbesparing zoals men immers gewend was te doen in de private sector of in de eigen privé situatie. Mooie korte termijn resultaten werden wellicht geboekt in financiële zin maar of in praktijk nu de behoeftesteller daadwerkelijk kreeg wat hij echt nodig had en het maatschappelijk belang uiteindelijk gediend was bij deze aanpak? Juist in deze tijd waarin maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO) en duurzaamheid in de publieke sector zeer belangrijker is, is een goede afweging en strenge selectie bij de poort min of meer vereist om teleurstellingen achteraf te voorkomen. Inkopers zijn er in diverse soorten en smaken maar bekwame overheidsinkopers met enige relevante bagage, politiek bestuurlijke sensitiviteit en affiniteit met de beleidsthema’s van de aanbestedende dienst zijn lastig te vinden. Dit proces vergt een kritische aanpak, ervaring, een uitstekend netwerk en vooral een gezonde dosis mensenkennis. Essentieel om te komen tot een optimale match, voor zowel vaste als tijdelijke inkoopposities, is een samenwerking tussen de HR- en Inkoopprofessionals. Door deze twee vakgebieden samen te laten werken in het selectieproces, vindt er zowel een inhoudelijke als een persoonlijke toetsing van een potentiële kandidaat plaats. Dit leidt uiteindelijk tot een optimaal prijs/kwaliteitverhouding en zorgt ervoor dat we "het gezonde koren weer opnieuw kunnen zien opbloeien". |
