Alle vooroordelen bevestigend, Nederland heeft er een nationale hobby bij. Naast het verzamelen van kraaltjes en spiegeltjes bij Albert Heijn is een enorme populatie besmet geraakt met het besparingsvirus. De aandoening die in de volksmond ook wel de bezuinigingskwaal wordt genoemd. Bezuinigen en besparen mag je overigens niet met elkaar verwarren. Besparen is minder uitgeven voor hetzelfde en bezuinigen is minder activiteiten uitvoeren en daardoor minder geld hoeven uit te geven. Net een andere nuance. Een Nederlander is niet zuinig, hij is alleen maar vindingrijk in het niet uitgeven. Maar de gierigheid bedreigt de wijsheid; té zuinig zijn kan grote gevolgen hebben. Ik heb het hier voor de goede orde dus over het besparingsvirus. Wat heb ik een medelijden met die Franse boertjes waar we deze zomer weer ‘en masse ‘ op los gaan met onze huis-tuin-en-keuken onderhandelingstechnieken. Op de markt ‘kwaad’ omdraaien en weglopen als je geen korting krijgt en de kwaliteit van de wijn (of de toeristenprullaria) - die jij graag wil hebben - als een idioot afkraken. Onze reputatie wordt met het jaar slechter. Een paar weken geleden op Gran Canaria riep iemand met een Oosters uiterlijk en een Spaanse tongval tegen me: “kijken, kijken, korting vragen”. Daar had ik mooi niet van terug. Goed, eerlijk is eerlijk. Als we dáár ons vakantiegevoel van krijgen, wie ben ik dan om dat af te keuren. Heel ernstig vind ik het overigens niet. Zo’n vakantie is eindig. Hoeveel schade kun je in drie weken aanrichten? Veel erger is het wat er in veel ‘professionele’ organisaties gebeurt. Daar heerst het besparingsvirus ook. Bij diezelfde mensen. Of je nu bij de overheid kijkt of in een commercieel bedrijf. Je komt overal dezelfde praktijken tegen als op de marché Français. Werkelijk, regelmatig krijg ik plaatsvervangende schaamte. Goedbedoelende, maar weinig professionele mensen die veel schade voor hun organisatie aanrichten omdat ze schaamteloos en niets ontziend te werk gaan alsof ze op vakantie zijn. Meer schade dan een ervaren leveranciersmanager ooit weer recht kan breien. Af en toe zou je willen dat je de film zou kunnen terugdraaien. Dat je uitspraken van inkopers even terug kon spoelen en het ze gewoon nog eens kon laten proberen. Net zolang tot het wel goed gaat. Zoals in de filmklassieker “Groundhog Day”. Daarin zie je een jaarlijks evenement in het Amerikaanse gehuchtje Punxsutawney waarop bosmarmot Phil voorspelt hoe lang de winter nog zal aanhouden door wel of niet naar zijn schaduw te kijken. Een nukkige weerman van een lokaal televisiestation doet verslag van deze gebeurtenis. De clou van de film is dat deze dag zich voor de weerman op miraculeuze wijze blijft herhalen als een grammofoonplaat die blijft hangen. Hij wordt elke morgen op diezelfde dag op exact dezelfde plaats wakker. En hij realiseert zich dat. Daardoor kan hij leren van zijn fouten van de dag ervoor. Zo versiert hij onder andere de mooiste vrouwen… Zo’n dag zouden die amateuristische cost cutters ook moeten hebben. Net zolang tot ze beseffen dat kosten besparen een vak is waar je veel ervaring, tact, analyse, markt- én branchekennis voor nodig hebt. Ik stel daarom voor om ter ere van al die goedbedoelende amateurs een Groundhog-inkoopdag in te stellen, met de verkiezing van de Groundhog van het jaar. Ik zie de prijs voor de winnaar al voor me. Als je iemand ontmoet die aan het signalement voldoet, geef hem (of haar) dan een pluche marmot cadeau. En zeg er dan maar bij dat het u zo aan die lekkere vakantie in Frankrijk doet denken… Van de redactie: Herkenbaar? Deze video geeft een vergelijkbaar beeld. |
