Na het CDA-congres is alle twijfel weggenomen: het nieuwe kabinet mag beginnen. De 32 procent tegenstemmers zijn kennelijk niet voldoende om het regeer- en gedoogakkoord te verwerpen. Onterecht. Elke inkoper weet dat het CDA gedoe krijgt met degenen die tegen een samenwerking met de PVV zijn. Inkopers hebben dag in dag uit te maken met uiteenlopende belangen van interne klanten. Eén van hun taken is dan ook om de verschillen glad te strijken en tot een resultaat te komen dat alle leden van een inkoopteam omarmen. Deze consensus is immers de voorwaarde voor een succesvolle samenwerking met de (nieuwe) leverancier. Hij wordt verwelkomd en kan vanaf dag 1 lekker aan de slag gaan.
Ontevreden interne klanten
De ervaring leert dat interne klanten met een voorkeur voor een andere leverancier, gaan morren. Ze volgen de gekozen leverancier met een vergrootglas in de hand. De weerstand blijft. En vaak kanaliseert die zich door in stilte te traineren. Bijvoorbeeld door een non-coöperatieve houding, zoals afspraken niet nakomen of bij elk probleem de schuld bij de leverancier leggen. Het verzet kan nog een tandje steviger. Soms zie je dat iemand het afgesloten contract negeert en gewoon zijn bekende leverancier belt. Het is het soort gedoe dat ik ook bij het CDA verwacht. Die 32 procent tegenstemmers gaan heus niet vier jaar braaf zitten wachten. Ze zullen zich zo nu en dan in de media laten horen, zich afsplitsen, aan de stoelpoten van Verhagen zagen en/of het kabinet laten vallen. Voelsnaar zegt: niet doen
Als op strategisch niveau is afgesproken om inkoopvolumes te bundelen en het aantal leveranciers terug te brengen, zal iedereen het eens zijn met de reductie van uitzendbureaus van twintig naar twee. De keuze van deze twee is vervolgens een kwestie van specificeren. Een taak die bij uitstek toebehoort aan de interne klant. Inkoop faciliteert en zorgt voor een effectief inkoopproces. Zo maak je de gebruikers medeverantwoordelijk. Het CDA heeft dit deels gedaan door in het land met bekende en onbekende leden in gesprek te gaan. Waar het vooral tekort heeft geschoten is het beleidsmatige fundament. De samenwerking met de PVV stuit sommige CDA’ers vooral tegen de borst vanwege principiële bezwaren. Het regeer- en gedoogakkoord komt in hun ogen niet overeen met de visie van de partij. Met zo veel verzet (32 procent!), ook nog eens van kopstukken als Ab Klink, Ernst Hirsch Ballin, Piet de Jong en Hannie van Leeuwen heeft het CDA zich op glad ijs begeven. Onrust verzekerd. Als Bleeker en Verhagen de voelsnaar van een inkoper hadden gehad, hadden ze in de Arnhemse Rijnhal Rutte terug naar af gestuurd. |
