Column

TERUG

Crisis. hoezo crisis?

Als je je kop niet in het zand had gestoken. kon je hem van ver af zien aankomen. Na zeven vette jaren volgens immers …. De financial bubble is doorgeprikt. de bomen groeien niet meer tot in de hemel en zelfs de bonussen van topbestuurders lijken minder vanzelfsprekend dan ooit. De economie reageert heftig op het probleem veroorzaakt door de slechte Amerikaanse hypotheken. Door de globalisering in de financiële wereld worden wij hier in meegesleurd. Vette pech dus. Althans. als je meer dan een ton op een IJslandse bank had staan of aandelen Fortis hebt. Dan is het balen. Maar anders toch niet? Integendeel juist. De mooie tijden breken weer aan. De tijden waarin inkopers hun toegevoegde waarde eindelijk weer gekwantificeerd kunnen uitdrukken in keiharde besparingen. Niet dat slappe geouwehoer over innovatiekracht. rechtmatigheid. duurzaamheid en partnerships. Gewoon lekker cost cutten. Bij de Hema hebben ze dat ook bedacht. Ze knijpen daar hun leveranciers uit à la Lopez bij GM. Dàt is waar inkopers voor besteld zijn. Of sla ik nu door? Ja. ik denk het wel. Als inkoper ben je natuurlijk niet alleen in slechte tijden kostenbewust. Ook in goede tijden accepteer je niet klakkeloos prijsverhogingen. Je moet er zelfs voor waken dat je in economisch slechte tijden je leveranciers niet zodanig uitmergelt dat ze niet meer kunnen investeren. Maar goed. dan moet jouw klant dat ook niet bij jou doen. De overheid geeft hier. historisch gezien. vaak het goede voorbeeld in door anticyclisch te investeren. Meer spenderen in slechte tijden en minder als het juist goed gaat. Ik zie nu echter wat anders gebeuren. Het valt me op dat de overheid gas terug neemt op investeringen en dat de overheidsinkopers meer dan ooit het gevoel hebben dat ze met al hun activiteiten in het hefboomsegment zitten. Zo’n beetje dezelfde reactie als de Hema dus. Waar komt dat gedrag vandaan? Kortzichtigheid en een gebrek aan visie zou ik zeggen. En zonder visie geen (inkoop)strategie. Althans. geen goede. De Nevi heeft recent een nieuw (twee)jaarthema bedacht. People. Planet. Purchasing is het geworden. PPP. Niet te verwarren met Public Private Partnership. In het licht van de huidige economie was die laatste invulling van de tripple-p wellicht handiger geweest. De inkoopwereld keert terug in z’n schulp en roept allereerst “What’s in it 4 me?”. Daarna komen het milieu en de sociale factoren pas weer. De economie doet schijnbaar slechte dingen met de inkopende mens. Ontzettend jammer. Want juist in economisch slechte tijden moet je je rug recht houden. Zodat niet alles. wat je in goede tijd hebt opgebouwd. teniet wordt gedaan. Laten we het allemaal wat relativeren. Wat mij. in het kader van PPP. zo verbaast is dat er wereldwijd binnen no-time honderden miljarden kunnen worden vrijgespeeld om de financiële crisis te tackelen. Dat keur ik zeker niet af. maar waarom kunnen deze maatregelen niet ook genomen worden voor problemen van hele andere aard die eigenlijk nog veel erger zijn? Honger bijvoorbeeld. Waarom krijgt het World Food Program die het wereldwijde voedselprobleem te lijf gaat niet de beschikking over dezelfde middelen? In financiële goede tijden moet dat toch kunnen? Als de zon schijnt moet je het dak repareren. Als de overheid haar inkoopbesparingen nou eens aan het WFP zou overmaken. Zou dat dan niet het toppunt van duurzaam inkopen zijn?  Dan vang je twee vliegen in één klap. Moeten we Bart Vos eens vragen. Die financiële crisis waait wel weer over. De daaropvolgende recessie ook vast. Laten we als inkopers het hoofd koel houden en ons niet gek laten maken door directies die snel geld nodig hebben. Zorg voor een gefundeerd. all-weather-proof inkoopbeleid en blijf er trouw aan. Word geen speelbal van je organisatie.

Auteur: Wim Nieland	Datum: 30-10-2008
Categorie: Overig	Meer columns

Schrijf een reactie:

Log in om een reactie te plaatsen.