Inloggen
Login met InkopersCafé account Account aanmaken

Premium logo's

Premium logo's

Premium partners

Sidebar premium

Sidebar premium

Gold partners

Sidebar gold

Sidebar gold

Silver partners

Sidebar silver

Sidebar silver
21
11
14
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
1
Door Koos Plegt
Dossier: Inkoop
Soort:

De keten kan altijd kapot

Bedrijven onderkennen inkooprisico’s wel, maar zetten nauwelijks stappen om deze onder controle te brengen. De complexiteit is te groot en standaardisatie ontbreekt. En toch: “Je wil niet met de verkeerde leveranciers in zee gaan.”

Waar twee partijen met elkaar handelen, is er altijd sprake van risico. Door de terugtrekkende rol van financials, zoals kredietverzekeraars, moeten bedrijven steeds meer zeilen bijzetten om deze risico’s zelf onder controle te krijgen (en te houden). Het meest in het oog springend zijn kredietrisico’s. Logisch ook, want een klant die onverwacht een grote factuur niet kan voldoen, kan de eigen bedrijfsvoering flink in de problemen brengen. Veel bedrijven implementeren daarom systemen en processen om dit risico beter te beoordelen en erop te kunnen acteren. Een ander risico blijft echter nu nog veel buiten zicht, met name omdat het zo lastig in kaart te brengen is: inkooprisico.

Zorgenpunt voor CEO
CEO’s maken zich wel degelijk zorgen om verstoringen in de supply chain. Onderzoek door Allianz Research wees in januari uit dat 43 procent van de grote ‘corporates’ verstoringen in de supply chain als grootste zorgenpunt ziet. Toch zijn veel bedrijven langzaam geweest in het onderkennen van risk assessment bij leveranciers. Waarom eigenlijk? “Inkooprisico’s en kredietrisico’s zijn twee kanten van dezelfde medaille”, ziet ook Mark Wessels, directeur van Business Intelligence-specialist Bureau van Dijk. “Alle risico’s die bij klanten gelden, gelden ook bij leveranciers en zijn zelfs complexer. Wanneer een klant omvalt, dan is dat vervelend. Bij inkoop kan een hele keten van leveranciers kapot gaan en daarom zal je de hele keten inzichtelijk moeten krijgen.”

Wankele keten
Wessels geeft een voorbeeld: “Stel je voor, je neemt vanuit een bepaalde inkoopketen een eindproduct af, waarvoor je drie leveranciers hebt. Zelf weet je dat er twee in orde zijn, maar dat er op dit moment één wankel is. Dat is al iets, maar je hebt meer in de gaten als je ook kunt zien dat zij bijvoorbeeld alle drie tot hetzelfde concern behoren, of ergens in de keten een onderdeel geleverd krijgen dat slechts beschikbaar is via één leverancier. Ook dan is er een probleem.” Naast de risico’s die ontstaan door ketenafhankelijkheid is er ook nog een compliance-risico. Zaken doen met personen die op PEP- (Politically Exposed Persons) of sanctielijsten staan, kan leiden tot boetes en reputatieschade. “Je wil niet met de verkeerde leveranciers in zee gaan, maar dit risico is zeker internationaal best groot door een gebrek aan transparantie en ingewikkelde groepsstructuren.”

Onverantwoorde risico’s
Door middel van tooling en koppelingen met externe databases kunnen bedrijven hun inkooprisico’s bedwingen. Wessels ziet steeds meer aandacht voor deze oplossingen. “Monitoring van de keten is zeer belangrijk, vooral als ‘single view of information’. Idealiter breng je alle risico’s binnen één dashboard inzichtelijk. Zodat de directie, maar ook de category manager weet of er met een bepaalde leverancier zaken wordt gedaan.” Dit is hard nodig; data over leveranciers staat nu vaak verspreid over meerdere systemen, zonder dat er sprake is van standaardisatie. Ook ontbreken datapunten over activiteiten van leveranciers en groepsstructuren. “Risk assessment maar ook spend analyses zijn daardoor lastig uit te voeren”, ziet ook Wessels. “Deze gaan gepaard met veel handmatig werk, waardoor er van regelmatige risicomonitoring geen sprake kan zijn. Dat is jammer, want een stukje inzicht ontbreekt nu vaak waardoor organisaties onnodige of zelfs onverantwoorde risico’s lopen.”

Reacties:

  • gheijmans | 21-11-2014 om 09:40

    Wat ik in de dagelijkse praktijk vaak zie bij mijn klanten is dat ze praten over de het managen van de keten maar ophouden bij de leverancier waar ze het contract mee hebben gesloten. De risico’s zitten vaak niet bij je leverancier maar bij zijn leveranciers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.