Inloggen
Login met InkopersCafé account Account aanmaken

Premium logo's

Premium logo's

Premium partners

Sidebar premium

Sidebar premium

Gold partners

Sidebar gold

Sidebar gold

Silver partners

Sidebar silver

Sidebar silver
04
08
09
Wim Nieland
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
Door Wim Nieland
Dossier: Column
Soort:

Roddeljournalistiek

Inkopers bij de overheid doen het gemiddeld genomen goed, zo blijkt uit recent onderzoek. Zeker vergeleken met inkopers uit de profit sector. Maar uit dat onderzoek blijkt ook dat er nog voldoende verbeterpotentie en -ambitie is. Onder andere op het soms gevoelige onderwerp rechtmatigheid. Door de inkoopzaken beter aan te pakken, kunnen inkopers volgens de onder-zoekers de huidige prestatie op rechtmatigheid met maar liefst 21% verbeteren. Daarnaast is er grote verbeterpotentie op doelmatigheid en inkoopbesparingen, en is het mogelijk om het aantal klachten van leveranciers en juridische procedures te verminderen. Allemaal voor de hand liggende verbeterpunten die snel en daadkrachtig door de inkoopgoegemeente moeten worden opgepakt! “Er zijn dus grote kansen”, aldus de onderzoekers.

“I ♥ Rechtmatigheid” was het statement in één van mijn eerdere columns. En dat meen ik ook. Met rechtmatigheid (of compliancy zoals ze het in commerciële organisaties noemen) is niets mis. Maar het moet hand in hand gaan met alle andere mooie en goede inkoopinitiatieven. En dat laatste zie ik nou juist afnemen. Als de rechtmatigheid van inkopen een geïsoleerd doel wordt, ga je suboptimaal om met de drie heilige uitgangspunten: transparantie, objectiviteit en non-discriminatie.

Het wordt als smeuïg nieuws gebracht als er weer eens een minister of staatssecretaris is die de Europese inkoopregels negeert. De koppen in de krant waren erg groot toen de Rijksoverheid haar totale spend had laten onderzoeken en transparantie bood in haar uitgaven. Ik heb echt mijn best gedaan, maar ik kan van het afgelopen paar jaar geen positief nieuwsitem vinden waarin overheidsinkoop centraal staat. Te triest voor woorden en het geeft ook te denken. Zou de drang naar nog meer rechtmatig inkopen hier soms mee samenhangen? Zou het uit de pers houden van inkoop zo belangrijk zijn geworden voor politieke organisaties, dat dàt het hoogste inkoopdoel geworden is? Ik begin te vermoeden van wel. De spin-off die een verloren kort ge-ding met zich meebrengt, de uitleg die een minister in de Tweede Kamer moet komen geven, de reputatieschade voor een fractie in de gemeenteraad. Het creëert stuk voor stuk het middle-of-the-road inkoopgedrag dat we niet moeten willen.

We zoeken met inkoop toch juist het randje op. We streven naar de beste prijs-kwaliteitverhouding. Met een doordachte inkoopstrategie die is afgestemd op de leveranciers-markt en onze eigen behoefte. We moeten ons toch niet gedreven door media-angst laten mee-sleuren in de veilige modus bij het aanbesteden. Ik neem maar even aan dat dit geen rare stel-ling is. Hoe kan dit tij dan worden gekeerd? Hoe kan inkoop bij de overheid weer om inkoop gaan draaien?

De laatste jaren heeft iedereen z’n mond vol van het “verkopen van inkoop”. Dat was ook hard nodig. Ik denk alleen dat we ons daarbij te eenzijdig op de interne organisatie hebben gericht. Het terugdringen van maverick-buying en een toenemende klanttevredenheid was het ultieme doel dat veel organisaties inmiddels al hebben bereikt. Het is nu de tijd om de stap naar buiten te maken. Inkoopmarketing gericht op externe stakeholders. Welke publieke inkooporganisatie heeft er al een pr-bureau dat zorgt dat ze zo vaak mogelijk op een positieve manier in het nieuws komt? Wie neemt er al de moeite om na een spannende maar succesvolle tender een artikel of best practice te schrijven en te publiceren?

Wat dat betreft kunnen we een voorbeeld nemen aan het UWV. Zij hebben succesvol een marktplaats geïntroduceerd om interim professionals (2B diensten) in te huren. Of PIANOo, die recent een opzienbarende folder heeft gemaakt met 30 suggesties om leveranciers beter door de crisis heen te helpen. Variërend van het toestaan van automatische incasso tot het advies om niet te clusteren. Gedurfde, maar prima initiatieven.

Ik daag iedere journalist uit om hiér eens aandacht aan te besteden. Of op een andere positieve manier overheidsinkoop te belichten. Op deze manier bewijs je niet alleen direct de lezers en kijkers een dienst, maar, op de middellange termijn, ook de belastingbetaler. En laten dat nou dezelfde mensen zijn. Dus journalisten, ik roep jullie op. Houd op met inkoop-roddel-journalistiek, en begin met de echte verdieping. Daar zitten we op te wachten! Al was het om te beginnen maar om de komkommertijd door te komen.

Wim Nieland
Door Wim Nieland
Wim Nieland is directeur publiek bij AevesBenefit; hét inkoopadviesbureau voor Advies, Werving & Selectie, Detachering en Outsourcing. Kijk voor meer informatie op de website van AevesBenefit (AevesBenefit.com).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.