Inloggen
Login met InkopersCafé account Account aanmaken

Premium logo's

Premium logo's

Premium partners

Sidebar premium

Sidebar premium

Gold partners

Sidebar gold

Sidebar gold

Silver partners

Sidebar silver

Sidebar silver
28
01
13
Fred Wittmaekers
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
1
Door Fred Wittmaekers
Dossier: Economie
Soort:

Suske en Wiske en de Falende Fyra

Het zou zomaar de titel van het nieuwe stripalbum van deze Belgische helden kunnen zijn. Suske en Wiske ontdekken een duister complot waarin de snode Ansaldo samenspant met de mafia om de verkoopcijfers van het noodlijdende Fiat in Nederland tot grote hoogte op te stuwen door het openbaar vervoer in grote financiële en operationele problemen te storten. Lambik trekt na drie uur wachten in een weiland drie van zijn zes haren uit zijn hoofd, tante Sidonia staat te chagrijnen op een station in afwachting van een niet-komende trein en Jerommeke zal de gestrande trein met pure spierkracht alsnog het station in duwen. Gelukkig brengt uiteindelijk professor Barrabas met een geniale oplossing de uitkomst: vervang het technische misbaksel door een doordacht en beproefd ontwerp.

Leuk album, maar de werkelijkheid is te triest voor woorden. Zojuist nog hoor ik de staatssecretaris in Nieuwsuur verkondigen dat er “zo snel mogelijk” weer een trein zal rijden tussen Den Haag en Brussel. De huidige situatie vindt ook zij “onacceptabel”, al had ze binnenskamers een minder gekuiste woordkeus. Het komt er uiteindelijk op neer dat u en ik, de belastingbetalers, opdraaien voor de schade. Niet eens direct in de vorm van het vooruitbetaalde bedrag voor de treinen, maar in de gemiste opbrengsten voor de schatkist. Want zolang er geen fatsoenlijke prestatie wordt geleverd (lees beloofde reistijd tussen Den Haag en Brussel), zal niemand willen betalen. En van deze inkomsten zou de NS de overheid willen en moeten betalen voor het gebruik van de hoge snelheid infrastructuur. En dat geld is er nu dus niet.

Maar waar ging het fout? De details van de aanbesteding ken ik niet, dus daar kan ik niet over oordelen. Het enige wat ik zie zijn de uitkomsten van die aanbesteding. En de manier waarop de NS daarmee omgaat. Wanneer ik lees dat de NS directeur zegt dat er eigenlijk niets aan te doen was, want de Italiaanse bouwer kwam nu eenmaal bij de aanbesteding als “winnaar uit de bus” (de anderen waren veel duurder), krijg ik al meteen jeuk. En op de vraag of men niet had kunnen eisen dat de leverancier alleen een bewezen concept had mogen aanbieden, was zijn antwoord dat de Italiaan dan ook niet was afgevallen, aangezien de Fyra een doorontwikkeling was van een ander, bestaand model. En men had ook al aan de Denen geleverd. Bij het eerste deel van het antwoord kun je al zo je vraagtekens zetten. Is “doorontwikkeling” wel een bewezen concept? Je zou kunnen stellen dat een elektrisch aangedreven trein een “doorontwikkeling” is op de stoomtrein. Ze rollen immers allebei over rails en er kunnen mensen in zitten (of stil staan). Het tweede deel van het antwoord is echter niet waar. Of eigenlijk toch weer wel. Want op het moment van aanbesteden hadden de Denen al wel daadwerkelijk een trein besteld. Alleen was deze al minstens een jaar te laat. Op zich dus een bewezen te-laat concept.

De oorzaak van het probleem zit hem echter niet in de aanbesteding. Nee, de oorzaak zit in de mindset die aan de basis daarvan heeft gestaan, en eigenlijk nog steeds staat. De NS had als uitgangspunt gekozen “hoe kan ik zo min mogelijk uitgeven”? En of dat dan op basis van prijs of kosten (TCO) is gebeurd, doet niet ter zake. Door de specificaties naar beneden bij te stellen (hoeft geen 300 km/u te halen; 250 km/u is voldoende) hoopte men de goedkoopste oplossing te verkrijgen.

Hier had men zich beter de vraag kunnen stellen “hoe kan ik zoveel mogelijk verdienen aan de hoge snelheidstrein tussen Den Haag en Brussel”? Vanuit die business focus was het gerechtvaardigd de conclusie te trekken dat de grootste waarde die de reiziger aan een dergelijke verbinding zou toekennen, en dus voor zou willen betalen, zou bestaan uit de betrouwbaarheid van de aangeboden reisduur. En dit zou zeker andere criteria voor de aanbesteding hebben opgeleverd. Met hoogst waarschijnlijk een andere aanbieder als winnaar. Daar is geen professor Barrabas voor nodig.

Fred Wittmaekers
Door Fred Wittmaekers
Directeur InkoopAcademie; inkopen met business focus

Reacties:

  • Anoniem | 29-08-2015 om 08:14

    De vraag is: wil je dienen of verdienen? Dat laatste is het uitgangspunt van het bij ons sinds de jaren 80 binnengeslopen Anglo-Amerikaans virus. We only do it for the Money. Als je dient ben je te vreden met een goed loon en daarbij ook nog dubbel beloont, omdat je werk wat je doet voldoening geeft, omdat je gaat voor de inhoud.
    en heb ik het niet alleen over de NS, om over heel Europa.
    Ben Goossens Beeldvormer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.