Inloggen
Login met InkopersCafé account Account aanmaken

Premium logo's

Premium logo's

Premium partners

Sidebar premium

Sidebar premium

Gold partners

Sidebar gold

Sidebar gold

Silver partners

Sidebar silver

Sidebar silver
29
03
16
Marc Brugman
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
Door Marc Brugman
Dossier: Column
Soort:

Zijn overheidsinkopers perfectionisten?

Zijn overheidsinkopers perfectionisten?

Recentelijk in het FD een column “Stop het aanbestedingsleed en laat ambtenaren fouten maken” door Meiny Prins met de volgende inspirerende spreuk: ‘Iemand die wel eens fout beslist brengt meer geld in de kist dan de perfectionist die de aansluiting mist’.

Een herkenbaar stuk geschreven door iemand uit de private sector waarbij het inschrijfleed goed zichtbaar wordt en de kosten van het aanbesteden ter discussie wordt gesteld. Dat de indruk bestaat dat bij sommige aanbestedende diensten het aanbestedingsproces erg doorslaat in extreem risicomijdend gedrag daar kan ik het bedrijfsleven geen ongelijk in geven. Maar om nu de beginselen van de algemene inkooprichtlijnen van de overheid ter discussie te stellen, omdat het meer geld zou kosten dan het mogelijk oplevert, gaat me net even te ver. En ambtenaren toestaan fouten te maken? Reden voor een reactie.

Dat zaken doen met de overheid een andere kijk vergt op het doen van business, is nagenoeg wel bekend. Of je het nu leuk vind of niet, het binnenhalen van een opdracht of raamovereenkomst met een publieke organisatie is hard werken maar heeft bij succes ook zo zijn voordelen. De overheid als klant geeft nu eenmaal bepaalde zekerheden; facturen voor de uitgevoerde opdrachten worden altijd betaald en als preferred supplier bij een raamovereenkomst ben je een aantal jaren verzekerd van werk. Daar staat tegenover dat je inderdaad zo´n contract wel eerst moet verdienen en dat vergt veelal een behoorlijke investering. Een investering in het bestuderen en het eigen maken van de spelregels van het aanbesteden of, bij gebrek aan deze kennis, het extern inhuren van deze expertise. Hierbij weet je vooraf niet zeker of je die investering ook zal terugverdienen. Het aanbestedingsproces is immers leidend en de uitkomst kan je als aanbieder moeilijk naar je hand zetten! Al met al een ondernemersrisico dat moet worden gewogen.

Dat het systeem van inkopen en aanbesteden frustreert bij het bedrijfsleven is begrijpelijk en inderdaad komen we nog teveel traditionele overheidsinkopers tegen die ‘risicomijdend’ inkopen en acteren op de letter. Zij ontlenen hun positie aan de aanbestedingsrichtlijnen, zitten op een troon achter hun bureau, communiceren slecht met hun omgeving en schermen met de wet- en regelgeving waardoor negatieve beeldvorming ontstaat over het aanbesteden. Maar ook het bedrijfsleven heeft schuld aan de afstandelijke positie die deze overheidsinkopers innemen. Menig onderneming, aan wie niet kan worden gegund na een aanbestedingsproces, komt opdraven met een leger aan juristen die de gunningsbeslissing proberen aan te vechten of dreigen te lekken naar de pers.

Hoewel mevrouw Prins in het FD aangeeft dat ambtenaren fouten zouden moeten mogen en durven te maken, is het spijtig te moeten constateren dat in de praktijk toch blijkt dat ambtenaren nimmer fouten mogen maken omdat deze genadeloos worden afgestraft door de markt en de publieke opinie. “Blaming and shaming” bij grote en kleine aanbestedingsprojecten is voer voor journalisten en hoongelach in de publieke opinie is het resultaat. Er wordt immers gewerkt met belastinggeld en dat is van ons allemaal, dat moet verantwoord worden besteed. Dat er ook inkoopprojecten mislukken in de private sector is overigens een zekerheid, alleen daar zullen hooguit de betrokken aandeelhouders hun wenkbrauwen fronsen. De overheidsinkoper heeft te maken met ‘17 miljoen aandeelhouders’ die maar al te graag vertegenwoordigd willen worden door advocaten en de media als Zembla, RTLZ, Telegraaf of de lokale pers.

Een interessante speelveld voor de moderne inkopers met lef, die een carrière ambiëren in het publieke domein. Deze overheidsinkopers zoeken de grenzen op en begrijpen het spel van vraag en aanbod. Ze staan stevig in hun schoenen, durven de omgeving te betrekken in het werk, communiceren ook actief met de markt en zich laten informeren over innovatieve mogelijkheden. De te hanteren Europese Aanbestedingsrichtlijnen geven daar voldoende ruimte voor, want feitelijk zijn de aanbestedingsrichtlijnen ´perfect´ doordachte inkooprichtlijnen. Inkooprichtlijnen die recht doen aan de taak van een overheidsinstelling om verantwoord belastinggeld uit te geven.

De huidige overheidsinkopers zijn overigens niet beledigd om uitgemaakt te worden als “perfectionist” want ze leveren veel geld op voor de schatkist. ( met uitzondering van een aantal mislukte projecten die worden ontdekt door een journalist of een columnist)

Marc Brugman
Door Marc Brugman
Commercieel Directeur van Actos Groep (InQuest, In2Talent, Doxa, Demt-flex) en geeft Aanbestedingsmakelaar.nl uit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.